ZAŠTO JE ČOVIĆ ZASMETAO POSLANICIMA OPOZICIJE NA SKUPŠTINI REPUBLIKE SRPSKE?




PODRŽI NAS I LAJKUJ NAS NA FACEBOOK-U



Zašto je narodnim poslanicima iz redova opozicije u Skupštini Republike Srpske toliko zasmetalo obraćanje i samo prisustvo Dragana Čovića na sjednici održanoj 1. februara 2022. godine? Mogli smo čuti nekoliko razloga, između ostalog i onaj da je Čovićevo prisustvo na neki način unizilo „dignitet“ (dostojanstvo) Skupštine. (Tokom zasjedanja je predstavnici opozicije zasmetalo to što u jednom od dokumenata piše „vijeće“ umjesto srpske riječi „savjet“, pa je pomalo čudno zašto su opozicionari neumorno koristili stranu riječ „dignitet“ umjesto savršeno lijepe srpske riječi „dostojanstvo“). U svakom slučaju, nesvakidašnji izliv srpskog patriotizma u obraćanjima poslanika opozicije zaista je čudan. Neupućeni posmatrač pomislio bi da je riječ o istinski principijelnim srpskim nacionalistima koji su ustali protiv Čovićevog prisustva jednako principijelno kao što brane interese srpskog naroda i „dignitet“ srpskog naroda u svakoj prilici. Ipak, upućenijem posmatraču neće se potkrasti taj pogrešan zaključak.

Na početku treba postaviti pitanje: da li je Čovićevo prisustvo zaista ugrozilo dostojanstvo Skupštine? Ako jeste, na koji način se to desilo? Jedan odgovor koji se provlačio kroz čitavu retoriku opozicionara na zasjedanju bio je taj što je Čović političar iz Federacije BiH, u čije poslove Skupština Republike Srpske ne treba da se petlja, mada niko nije toliko glup da ne dođe do pravog odgovora: Čovićevo prisustvo je problematično zbog toga što je on Hrvat. Naravno, opozicionari će takav zaključak negirati, ali, kako rekosmo, trebalo bi da dodatno zaglupimo da bismo im povjerovali. Ako bi opozicionari bili dosljedni, onda bi im smetalo obraćanje čak i srpskih političara iz Federacije BiH, iz Srbije, Rusije, itd. Da li bi i za njih rekli da „srozavaju dignitet“ Skupštine? Na ovom mjestu argument postaje nezgodan: opravdavanje bilo čega hrvatskog pred srpskim narodom, koji nema istoriju posebno dobrih odnosa sa Hrvatima, izgledalo bi kao svojevrsna izdaja Srba i njihovog dostojanstva. Međutim, opozicionari su toga svjesni i ta strategija je prilično nedostojanstvena. To je istovjetno situaciji u kojoj se sa nekim želite pobiti, a onda on ispred sebe postavi svoje dijete kao odbrambeni zid. Ali ta strategija ima i nekoliko ozbiljnih mana, kao što ih ima i opšta opoziciona retorika.

Prva mana jeste to što opozicionari katastrofalno zatvaraju (i svoje i narodne) oči pred istinskom opasnošću sarajevske bošnjačke politike. Navodno je problem između Hrvata i Bošnjaka u Federaciji BiH, oličen u Željku Komšiću, prosto „njihov problem“, nešto što se nas ne tiče. Republika Srpska je, prema opozicionarima, sama po sebi garant zaštite naših interesa zato što je ona naša institucija. Upravo tu opozicionari opasno ignorišu realnost. Očigledno je da je bošnjačka strategija usmjerena ka ukidanju pojma konstitutivnih naroda, od kojih su jedan i Hrvati, što na kraju neminovno vodi unitarizaciji BiH. Hrvati i dalje imaju zakon na svojoj strani, uključujući i sam Dejtonski sporazum, ali to očigledno ne ometa Izetbegovića i njegovu ekipu da ih degradira u političkom smislu. Gospodo iz opozicije, ono što se desi Hrvatima, ukoliko prođe Bakirova zamisao, sutra čeka i Srbe i Republiku Srpsku! To je jedna politika s istim ciljem, ali u nekoliko etapa: najprije se podjarmljuju Hrvati da bi se osigurala „građanska“ (bošnjačka) dominacija u Federaciji, a zatim se prelazi na dugo priželjkivano ukidanje Republike Srpske da bi se osigurala „građanska“ (bošnjačka/bosanska) BiH. Tako ćemo, nakon Crne Gore, postati manjina u još jednoj svojoj zemlji. Kako, onda, problem u Federaciji BiH između Hrvata i Bošnjaka nije naša stvar? Ako bismo skrštenih ruku čekali na podjarmljivanje Hrvata u Federaciji, to bi bilo isto kao kada bismo čekali da nam se dijete, koje je usred zime bez jakne i u majici kratkih rukava izašlo napolje da se igra u snijegu, prehladi i dobije upalu pluća. Bože mili, zašto bismo djetetu obukli jaknu i rekli mu da se ne igra u snijegu, kada je to njegova lična stvar? Prema logici opozicije, naša stvar bi bila da čekamo da dijete dobije upalu pluća i da ga onda odvedemo u bolnicu.

Još jedan zaključak iz opozicionih premisa jeste da je „savezništvo“ Srba i Hrvata (odnosno Dodika i Čovića) loše i istorijski iracionalno, čak monstruozno. Zašto bismo im mi pomagali, kad su oni u ratu napravili grešku i nisu se borili za svoj entitet, već su „vezivali zastave“ sa Bošnjacima, a protiv Srba? To je potpuno tačno. Srbi nisu dužni da Hrvatima pomažu da ostvare svoje ratne ciljeve u BiH. Tu se, međutim, javlja još jedan ozbiljan problem koji razara logiku opozicije. S obzirom na prethodno opisanu strategiju SDA i njihovih „građanskih“ pritajenih vazala, kako bi to Srbima odgovaralo da Hrvati nemaju svoj entitet unutar BiH? Zar se time ne bi onemogućila dalja unitarizacija BiH? Čak i ako izuzmemo kontroverznu (i realno opasnu) priču o trećem entitetu, opet nije jasno kako to Srbima odgovara umanjenje hrvatskih prava u BiH? Još jednom: apsolutno im ne odgovara jer su poslije Hrvata na redu Srbi, a Srbi neće doći na red dok god Hrvati imaju svoja prava i svoje istinske predstavnike u zajedničkim institucijama BiH. Samo slijep ne vidi da se kroz zaštitu hrvatskih prava čuvaju i srpska prava. Uostalom, kakav bismo to mi narod bili ako bismo dozvolili da nam politikom upravlja negativan identitet, pa da dozvolimo čak i sopstvenu propast samo zbog toga što u ovom trenutku Hrvatima može biti loše, a mi iz „principa“ nećemo da se stavimo na njihovu stranu? To bi bilo objašnjenje tog „digniteta“ o kom govore opozicionari, ali to u stvarnosti nije dignitet već negativan identitet, mada čak ni to nije iskreno, što će u nastavku biti objašnjeno. Ukratko, trenutna zaštita hrvatskih interesa ne samo u Federaciji nego na nivou BiH nije izdaja srpskih interesa već je upravo suprotno: štitimo svoja prava i svoje interese. Rekosmo da nismo dužni da pomažemo Hrvatima da ostvare svoje ratne ciljeve u BiH; isto tako, još smo manje dužni da (direktno ili indirektno) pomognemo Bošnjacima da ostvare svoje trenutne političke ciljeve koji se uopšte ne razlikuju od ratnih.

Sledeća mana opozicionarske retorike jeste to što je ona očigledno neiskrena. Upućeniji posmatrač jednostavno ne može da povjeruje u vaše izlive srpskog nacionalnog ponosa ako ste u bilo kom trenutku sposobni da čak i „dobar dan“ kažete ljudima koji se otvoreno zalažu za ukidanje Republike Srpske. Tu nisu u pitanju političari s kojima se realno mora komunicirati, već mediji koji su nedvosmisleno antisrpski nastrojeni. Poštovana opozicijo, imate li u svojim redovima ljude koji su poslanici u Skupštini Republike Srpske, a koji svojevoljno gostuju u emisijama Senada Hadžifejzovića? Da vas podsjetimo, gospodin Hadžifejzović se zalaže za ukidanje Republike Srpske kojoj čak ni ime ne želi da izgovori! Za njega je naša Republika Srpska neki „eres“, „manji entitet“, itd. Nema goreg znaka nepoštovanja od onog kada nekome nećete da izgovorite ni ime. Da vas podsjetimo i to da su se za tu Republiku Srpsku (Senadov „eres“) borili isti oni ljudi za čije ste se interese navodno zalagali na sjednici Skupštine 1. februara i koje ste izveli pred Skupštinu. Pa zar nije uništavanje digniteta (dostojanstva) čitave Republike Srpske, a naročito tih boraca, to što dobrovoljno gostujete kod ljudi koji žele da se izbriše ono za šta su se oni borili, a mnogi i poginuli? Gdje je tu bilo kakva logika? Gdje je u vama taj srpski princip kada vas pozove godposin Hadžifejzović, pa da mu kažete: „Molim Vas, oprostite, ali ja zaista ne mogu da vrijeđam borce Vojske Republike Srpske i njihov dignitet gostovanjem u Vašoj emisiji, jer se Vi zalažete za ukidanje onoga za šta su se oni borili.“ A Senadove emisije su samo jedan primjer. Da i ne pominjemo N1 i ostale otvoreno antisrpske medije. Šta ćete vi tamo? Izgovor da nemate svoje medije, i to izuzetno uticajne, unutar Republike Srpske ne možete da potegnete.

Za kraj, moguće je iznijeti i jedno zapažanje koje, nadajmo se, nije tačno. Čovićevo prisustvo u Skupštini Republike Srpske definitivno najviše smeta njegovom trenutno najvećem političkom protivniku, a to je Bakir Izetbegović. Ako vam je uvredljivo podržavanje Hrvata u BiH, zar vam nije još uvredljivije podržavanje političkih stavova Bakira Izetbegovića? Ne postoji nikakav realan razlog da Čović smeta vama, ali postoji mnogo razloga da smeta Izetbegoviću, istom onom koji želi ukidanje Republike Srpske čiji dignitet vi navodno čuvate. Kako rekosmo, nadajmo se da nije tačno da se usaglašavate baš sa Bakirom. Dobro bi bilo da je i on došao na sjednicu Skupštine. Ne bi se ni time „srozao dignitet“ Skupštine. Sasvim suprotno, dignitet čitave Republike Srpske biva „srozan“ svakog momenta kada neprincipijelno gostujete u medijima koji ne biraju načine kako da ponize i uvrijede Republiku Srpsku i Srbe.

 

Radin Višnjić




Jeste li uživali u ovom članku? Budite informisani pridružujući se našem biltenu!

Komentari

Za objavu komentara morate biti prijavljeni.

Povezano
Autor: